Hoe het begon…
Eind 1985. In Vlaardingen wordt bij een aantal verenigingen voetbal door dames gespeeld. v.v. Vlaardingen, Fortuna en Satelliet zijn in het bezit van één of meerdere teams. Het meisjesvoetbal staat nog in de kinderschoenen. In Vlaardingen-Holy is nog geen damesvoetbal. De geruchten in de voetbalwereld gaan, dat zowel HVO als DVO ’32 van start willen gaan met een damesafdeling.

De eerste stap
Bij Zwaluwen komt binnen het bestuur ook de discussie op gang. Het niet nemen van initiatieven op dit punt zou kunnen betekenen, dat Zwaluwen buiten de boot valt. Niet alleen de bestuurlijke consequenties, maar ook de nu weer bekende zaken als douches en kleedruimtes zorgen ervoor dat er twijfelaars zijn over de toekomst voor het damesvoetbal bij Zwaluwen. Kunnen vrouwen überhaupt wel voetballen ? Jan Velthoven en Hans Vermeer zijn de duidelijke voorstanders van een damesteam en zijn medeverantwoordelijk voor het feit dat het bestuur in de vergadering van januari 1986 besluit een gesprek aan te gaan met Mevr. J. (Co) de Bruin – Blenk, die zich bereid had verklaard de coördinatie voor het opstarten van een dergelijk team op zich te nemen.

Eerste training 
De eerste trainingen starten op 20 mei 1986 en deze wordt verzorgt door Aart de Haan Daarna wordt het op bestuurlijk niveau even rustig, want pas in de vergadering van augustus ’86 komt de promotie van het damesvoetbal weer aan de orde. Achter de schermen is er echter hard gewerkt aan het opzetten van een team. En in de oefenperiode van het seizoen 1986-1987 wordt onder leiding van Hans Roelfs de eerste training afgewerkt op het hoofdveld van Zwaluwen. Dat het opstarten van een dameselftal net op tijd gebeurde, mag blijken uit het feit dat DVO ’32 er inderdaad ook in geslaagd was een team in te schrijven en je weet maar nooit of het later bij Zwaluwen dan ook nog gelukt zou zijn.

Overwinning
De eerste oefenwedstrijd van het team was tegen het dus ook kersverse DVO ’32. Het eerste doelpunt van Zwaluwen kwam op naam van Michele van Donge en de eerste overwinning was direct een feit. DVO ’32 werd met 5-0 aan de kant geschoven. Dat de randvoorwaarden in de 15 jaar wel veranderd zijn mag blijken uit het feit dat in één der verslagen de ouders bedankt worden dat de meisjes (!!) netjes gekleed in het veld verschenen. Hoezo tenue van een sponsor of van de vereniging ? En over een trainingspak werd al helemaal niet gedacht. De eerste competitiepunten bleken al snel te volgen; Passa Sabin (wie zegt u ?) werd in de 2e competitiewedstrijd met 3-1  verslagen (2x Michele van Donge en 1 x Sarine Velthoven).

Geen uitbreiding gewenst
In de notulen van het hoofdbestuur staat dan al te lezen dat het vooralsnog niet de bedoeling is de damesafdeling uit te bouwen, nieuwe leden mogen wel meetrainen, doch kunnen niet worden opgesteld (9/9/86). Het Jeugdbestuur maakt het echter nog iets bonter. In december 1986 wordt aangegeven dat er voorlopig geen behoefte is aan een tweede damesteam. Aan het einde van het eerste competitiejaar 1986-1987 kon de balans opgemaakt worden. In de wat nu de 6e klasse van het damesvoetbal zou zijn, werd Zwaluwen 6e (van de 10) met 17 punten uit 18 wedstrijden. Claudia van Woerkom was met 14 doelpunten de eerste topscoorster van de damesafdeling.

Zwaluwen Dames 1 1986-1987 bestond uit de volgende speelsters
Co de Bruin leider , Natasja Westmaas, Manon van Rossen, Wilma Burggraaf, Carolien Hordijk, Esther Follens, Rachel Seleski, Marja de Bruin, Shirley Poot, Michele van Donge, Brenda Witmus, Sarine Velthoven, Sandra Trommel, Annette Hordijk, Jeanette van de Bos.

Andere tegenstanders in het eerste seizoen waren:
HBSS Ds 2, Steeds Volharden Ds 3, W.I.A. Ds 1, A.S.B. Ds 1, Hillegersberg Ds 1, RVVH Ds 2, PPSC Ds 1, Berkel Ds 2 en DOS ’32

De eerste sectieleidster:
Co de Bruin - Blenk
Zwaluwen ?
Net na de oorlog ging ik met mijn vader naar Zwaluwen op het toenmalige complex aan de Groeneweg. Die weg lag toen waar nu ongeveer de Maassluissedijk ligt. Als gezin met een protestantse achtergrond was Zwaluwen DE vereniging. Mijn vader voetbalde er, later mijn broer en ook mijn man is er gaan spelen. Dat laatste ging niet zonder slag of stoot. Toen wij verkering kregen, speelde hij bij VDL op zondag, en dat was toendertijd uit den boze in ons gezin. Hij moest dan ook kiezen tussen VDL en mij. Hij heeft gelukkig voor mij gekozen en is bij Zwaluwen komen spelen. Op het complex aan de Kethelweg en het huidige complex heb ik kantinewerk gedaan en ook deel uitgemaakt van het jeugdbestuur als penningmeester en sectieleidster van de damesafdeling.

Het begin ?
Ik werd gebeld door de toenmalige jeugd-voorzitter. Zwaluwen wilde een damestak starten en hij vroeg mij daar handen en voeten aan te geven. Ik had inmiddels enige ervaring met het damesvoetbal, ik was zeven jaar hoofd van de damesafdeling van DSS (later fc Vlaardingen en Deltasport) geweest, waar mijn dochter Marja voetbalde. Bij DSS zat ik ook nog als secretaresse van de voorzitter in het hoofdbestuur. Hoewel ik dus zelf nooit echt tegen een bal getrapt had wist ik wel wat er bij kwam kijken. Niet alle neuzen binnen Zwaluwen stonden wat betreft het damesvoetbal dezelfde kant op binnen Zwaluwen, er waren genoeg mensen sceptisch. Hans Vermeer en Jan Velthoven waren duidelijke voorstanders, en binnen het jeugdbestuur had ik in Aart de Haan een medestander. Aart de Haan coördineerde het één en ander binnen het jeugdbestuur, hoewel hij volgens mij geen echte functie had. Het bestuur was niet echt actief in het opstarten van de afdeling, dat werd aan mij overgelaten. De eerste elf meiden was niet zo’n probleem, veelal waren het dochters van voetballers bij Zwaluwen. Het waren duidelijk niet allemaal dames, een behoorlijk aantal was jonger dan vijftien jaar, maar dat was geen beletsel. Daar elf uiteraard niet genoeg was werd er getracht leden te werven bij het schoolvoetbaltoernooi en via Groot Vlaardingen. Gelukkig zijn wij er toen in geslaagd 15 meiden bij elkaar te krijgen en zijn we gestart.

Direct 2 x per week trainen ?
Niet dus. Daar was helemaal geen ruimte voor. 1 x op woensdagavond en daar moest al behoorlijk voor geschoven worden. Hans Roelfs is begonnen, mijn dochter Marja en ikzelf hebben een aantal trainingen gegeven, maar Aart de Haan heeft in de beginjaren het overgrote deel van de trainingen verzorgd. In het begin was het duidelijk spelen voor de gezelligheid, hoewel we elke wedstrijd wilden winnen. Binnen de vereniging merkte men toch ook wel dat damesvoetbal een stuk gezelligheid met zich mee bracht. Verjaardagen werden in de kantine met taart gevierd.

De eerste stappen naar prestaties ?
Ton Burggraaf was in het seizoen 1988-1989 leider van het team en hij was zeer enthousiast. Toen de promotie naar de 2e klasse RVB in zicht kwam, heeft hij zich ook hard gemaakt om een betaalde trainer aan te stellen. Hoewel dat enige voeten in de aarde had (de dames speelden toen nog wel op het laagste damesniveau (3e kl RVB)), ging het bestuur uiteindelijk akkoord.
Het werd uiteindelijk Ria Brockling, die zelf in de hoofdklasse bij HBSS had gespeeld. Zij werd trainster/speelster. Met haar aanpak kwam er meer structuur in de trainingen, waardoor ook de resultaten op zaterdag verbeterden.
In het laatste jaar van mijn sectieleiderschap werd dan ook, met Leen Butter inmiddels als coach, het eerste kampioenschap behaald. Het was voor mij een moment om afscheid te nemen. Vijf jaar was mooi geweest en ik ging toch merken dat een aantal zaken langs mij heen werden georganiseerd. Voor mij het teken dat ik zaken aan anderen moest overdragen.

Volgt u de dames nog ?
Uiteraard heb ik de laatste tien jaar de sectie nauwlettend gevolgd, en het was jammer dat acht jaar geleden er een dip in het ledental heeft gezeten. Dit betekende dat er twee jaar later weer eigenlijk helemaal overnieuw begonnen moest worden. Onder leiding van sectieleider John van Son is toen echter de draad weer goed opgepakt. Ik heb, samen met de helaas twee jaar geleden overleden Leen Verschoor, nog behoorlijk wat (thuis)wedstrijden van de dames gezien. Ik moet zeggen, dat ik door het steeds beter wordende spel van de dames en uiteraard de goede prestaties, genoten heb. Het hoogtepunt was voor mij wel het kampioenschap van 2000, waarin voor het eerst promotie naar het landelijk damesvoetbal werd afgedwongen. Dat was grote klasse ! Verder vind ik het heel leuk dat ik nog regelmatig bij de sectie betrokken wordt.   De dochters van Jan Hordijk hebben een grote rol gespeelt  in de successen in die tijd. 

1e kampioenschap

Na een tweetal seizoenen vooral lekker gebald te hebben, werd in het seizoen 1988-1989 door een tweede plaats promotie naar de toenmalige 2e klasse RVB (zou nu 5e klasse betekenen) afgedwongen. Met leider Ton Burggraaf op zaterdag aan het roer werden de meeste tegenstanders met huid en haar opgegeten. De 10-2 tegen Animo Hoogvliet, 16-0 op Oude Maas, 13-0 tegen Rockanje, en een eclatante 23-3 tegen het 2e team van de sc Botlek gaven aan dat de dames toe waren aan een stapje hoger.
10 in één wedstrijd
In de wedstrijd tegen sc Botlek maakte Claudia van Woerkom maar liefst 10 !  doelpunten en zij is daarmee de speelster met de meeste treffers in één wedstrijd van de afgelopen 15 jaar. Er is vaak baas boven baas en in dit seizoen was dat het team van Nieuwenhoorn. Van dat team werd met 2-0 en 5-0 verloren, zodat zij de terechte kampioen waren. Met deze promotie werd wel een eerste aanzet gegeven tot het verder verhogen van de kwaliteit van het damesvoetbal bij Zwaluwen. Voor aanvang van het seizoen 1989-1990 werd voor het eerst een betaalde damestrainster in dienst genomen, te weten Ria Bröckling. Zij was in het bezit van een trainersdiploma en had als speelster ervaring op het hoogste niveau. Zij speelde bij HBSS in de toenmalige zaterdag-hoofdklasse van het damesvoetbal en was uitgekomen voor het Rotterdams dameselftal. Ria werd uiteindelijk speelster-/trainster, wat ook in het veld aan het spel ten goede kwam. In haar eerste seizoen werd ook in de 2e klasse een knappe 2e plaats behaald, hetgeen in dat geval echter geen promotie betekende.

Nu wel kampioen
Een seizoen later was het dan wel raak. Met slechts 3 verliespunten (uit bij RVVH werd verloren en tegen Spirit werd één maal gelijkgespeeld) werden de dames, met Leen Butter inmiddels als coach kampioen. Kampioenswedstrijden lijken voor de damesafdeling zelden echt spannend te verlopen, want deze werd met 5-0 van het maar negen speelsters opkomende Hillegersberg gewonnen. Brenda Witmus (2x), Petra Vos, Karin Meijboom en Sarine Veldhoven zorgden voor de treffers. Het kampioenschap betekende een mooie afsluiting van het eerste lustrum.

Zwaluwen Ds 1, kampioen 1990-1991 
Co de Bruin, Brimelda Calmez, Manon van Rossen, Petra Vos, Ingrid Kohlschein, Mariël van Sinderen, Ria Bröckling, Leen Butter.
Tamara Butter, Jeanet v.d. Bos, Brenda Witmus, Sarine Veldhoven, Karin Meijboom, Sandra Trommel.

Meiden vanaf het begin…
Sarine Barkmeijer - Velthoven
Hoe komt dat zo ?
Als 15 jarige ben ik gestart bij Zwaluwen. Vader Jan zat in het hoofdbestuur en broer Robert speelde er ook en met hem voetbalde ik vaak op straat, dus toen er sprake was van damesvoetbal heb ik mij direct aangemeld. De eerste training kan ik mij goed herinneren. Deze werd gegeven door Hans Roelfs (nu werkzaam voor de KNVB red.) op het hoofdveld.Ik vond dat vreselijk indrukwekkend op dat grote veld.

Sarine als speelster ?
In het veld stond ik meestal linksbuiten, en ik wist regelmatig een doelpuntje mee te pikken. Pas in de laatste seizoenen ben ik verkast naar de laatste vrouw positie. Helaas moest ik vier seizoenen geleden stoppen i.v.m. een knieblessure. De afgelopen drie jaar ben ik met veel plezier leidster van dames 1. Op voetbalgebied zijn er gelukkig behoorlijk wat goede herinneringen. In totaal vier kampioenschappen en twee promoties en maar één degradatie tussendoor.

Hoogtepunten ?
Voor mij was het kampioenschap als speelster in het seizoen 1996-1997 het hoogtepunt. We waren het seizoen ervoor ook al kampioen geworden, dus de verwachtingen waren niet zo hoog. Uiteindelijk werd het een beslissingswedstrijd tegen Zwart Wit ’28 op het veld van Nieuwerkerk. Veel publiek en een knaller van een wedstrijd die door ons met 2-0 gewonnen werd. Hoogtepunten die mij verder bijstaan zijn de wedstrijden om het Vlaardings kampioenschap voor vrouwen (inmiddels al een paar jaar ter ziele), de nominaties voor de Waterweg FM sportprijs en de sportprijs van de gemeente Vlaardingen. Tot slot heb ik een aantal trainingen mee mogen doen met het toenmalig Vlaardings elftal voor vrouwen.

De meest opvallende speelsters de afgelopen 15 jaar ?
Wat mij betreft springen er 4 uit; Michelle van Donge (later bij HBSS in de hoofdklasse), Cyntha van Dalen (International) en Marian Geldof, alle drie omdat het gewoon keien van speelsters waren en zijn en het team wat extra’s gaven en Brimelda Calmez, een dijk van een keepster die helaas voetballen leuker vond dan keepen.

Zwaluwen Dames 1 kampioen 3e klasse, 1996-1997
Cock Gerrets (grensrechter/verzorger) Eva Wansleeben, Aisha vd Staal, Naomi Balogh, Karin Stoorvogel, Mariska de Lang, Saskia Regout, Hans Schelvis (trainer), Sandra Trommel, Sarine Velthoven, Mila van Gerven, Esther vd Veer.
Corina van Gerven, Mariska Ouwens, Marian Geldof, Chantal van Koppen, Miranda Stoevelaar.

Gezelligheid ?
Een ander sterk punt. Na 15 jaar beleef je uiteraard zaken iets anders, maar zeker in de beginjaren was het gezelligheid troef. Met het hele team met de bus met heren 1 mee was vaste prik. Voor belangrijke wedstrijden ontbijten bij leider Leen Butter en met name de 2 keer dat wij op kamp zijn geweest komen direct in mij op. Dat waren dolle weekenden.

Wat zijn anno 2001 leuke zaken ?
Met name dat de dames en meisjessectie zo groot geworden is, spreekt uiteraard aan. Je ziet meisjes beter worden en klaargestoomd worden voor het grote werk. Het starten met 4 en 5 jarige meisjes is een prachtige ontwikkeling, waar we 15 jaar geleden niet van hadden kunnen dromen…   

Meiden vanaf het begin…
Sandra Trommel
Damesvoetbal ??
Nou ja, damesvoetbal, ik was 12 toen ik begon met voetballen. Ik deed aan atletiek bij Fortuna, maar kwam regelmatig bij Zwaluwen, omdat broer Erik  daar speelde. Toen er geluiden waren dat Zwaluwen met damesvoetbal wilde beginnen, heb ik mij samen met twee klasgenootjes opgegeven. Nu ik er over nadenk waren er volgens mij nog meer meiden jonger dan 15 jaar, dus van een echt damesteam kon je niet spreken. We speelden echter wel gewoon in de damescompetitie. Ik wist op dat moment niet eens, dat er andere verenigingen in Vlaardingen waren die reeds damesteams hadden.

Was ’t wat ??
Ach, iedereen deed z’n best en we hadden veel lol, maar kwalitatief was het, zeker vergeleken met nu, niet veel. Verder was het ons wel duidelijk dat het damesvoetbal bij Zwaluwen in de eerste paar jaren er maar bij hing. Tante Co deed ontzettend veel voor ons, maar ik had niet het idee dat het door de hele vereniging gedragen werd. De laatste jaren is de belangstelling voor het damesvoetbal binnen Zwaluwen gegroeid. Waarschijnlijk ook met het stijgen van het aantal leden en het niveau, worden we nu voor vol aangezien.

Al 15 jaar linksback in dames 1 ??
Bijna wel ja. De eerste wedstrijd begon ik direct als linksback. Ik moet het niet van technisch voetbal hebben, maar ik ben wel een bijtertje en was in elk geval behoorlijk snel. Dus ik denk, dat ik daar het best tot mijn recht kom. Ik heb onder Leen Butter wel een aantal wedstrijden laatste  vrouw gespeeld en zelfs centraal op het middenveld, maar dat was niet zo’n succes. Linksback ben ik dus gebleven. Opvallend is dat er altijd voldoende linksbenige speelsters in dames 1 te vinden zijn geweest.

Hoogtepunten ?
Uiteraard de kampioenschappen, hoewel ik de eerste niet zo goed meer kan herinneren. Met name die van het afgelopen seizoen (1999-2000) was toch wel een knaller. In de laatste wedstrijd thuis tegen RCL met stralend weer, live bij Omroep Vlaardingen en met behoorlijk wat publiek. Verder scoorde ik één van de doelpunten, en dat was in competitie-wedstrijden pas driemaal voorgekomen in al die jaren, dus voor mij was dat te gek. Het spelen in de landelijke 1e klasse dit seizoen vind ik ook een hoogtepunt. Dat had 5 jaar geleden nooit iemand verwacht. Dat we het niet gered hebben in de eerste klasse is jammer, maar ook niet meer dan dat.

Dieptepunten ?
Kom ik toch op het seizoen 1993-1994 uit. Het seizoen daarvoor was wat minder geëindigd en een aantal meiden waren gestopt. Met één dames en één meisjesteam verder en een nieuwe trainster. Daar klikte het helaas niet helemaal mee. Zij had bij een hoofdklasse-vereniging gespeeld en was een hoger (organisatie)-niveau gewend. Ik moet zeggen dat ook verder binnen de vereniging niet veel gedaan werd om de zaak weer op de rails te zetten. We zij dat seizoen dan ook gedegradeerd.

Vanaf dat seizoen crescendo ?
Kun je wel zeggen. Het leuke was dat wij Hans Schelvis in het derde hadden zien voetballen, en we zeiden al tegen elkaar “Wat loopt dat mannetje toch steeds om die bal te schreeuwen”. Twee weken later zagen we hem min of meer stiekem bij een uitwedstrijd kijken en kregen we in de gaten dat hij wellicht onze nieuwe trainer zou worden. Dat schreeuwen bleek wel mee te vallen en inmiddels is hij al weer 7 jaar de trainer/coach van dames 1. Hij heeft de zaak op de rails gekregen, zowel binnen als buiten het veld. In die zeven jaar zijn we uitgegroeid van twee naar zeven teams, en is dames 1 viermaal gepromoveerd.

Zwaluwen Dames 1, kampioen 2e klasse 1999-2000

Eva Wansleeben, Esther vd Veer, Naomi Balogh, Jeanette Mensink, Yvonne Dettingmeijer, Sarine Velthoven (leidster), Irene van Leeuwen, Yvonne de Ruijter, Marco Jongepier (grensrechter), Hans Schelvis (trainer), Monique vd Tuuk.
Miranda Stoevelaar, Marian Geldof, Mila van Gerven, Sandra Trommel, Karin Stoorvogel, Corina van Gerven, Chantal van Koppen, Marianne Baas.
 

Meisjesvoetbal bij Zwaluwen…
Uit de verslagen van de eerste jaren is wel te lezen dat het niet meeviel om het dameselftal met elf meiden in de wei te laten verschijnen. Diverse wedstrijden moesten met z’n tienen gespeeld worden. Logisch dat dan ook naar uitbreiding van het ledenbestand gezocht werd. Toen al was duidelijk dat het gezegde “Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst” ook voor het damesvoetbal geldt. In het seizoen 1990-1991 kwam het eerste meisjeselftal van Zwaluwen op het veld. Drijvende kracht achter het meisjesteam was leidster Ada Butter.

Zwaluwen Meisjes Junioren 1990-1991
Ada Butter (leidster), Astrid Verheij, Claudia Vonk, Marian Geldof, Melanie Tates, Dhr. Tates (grensrechter),
Josine Versluijs (†), Jolanda Velberg, Raisa Gerrets, Elisabeth van Bentum, onbekend, Agnes Vermaas.

Hoewel daarmee een basis voor de toekomst gelegd leek, was het aan het einde van het seizoen 1996-1997 bijna gedaan met het meisjesvoetbal bij Zwaluwen. Slechts een viertal meiden waren nog over, doordat er velen over gingen naar de dames. Maatregelen waren dan ook nodig; niet meer met een eenvoudig A-4tje, maar met een professioneel ontworpen ansichtkaart werd getracht leden te werven. Met de ansichtkaart werd ook eigenlijk de titel van dit boekje geboren; “v.v. Zwaluwen, de leukste meidenclub van Vlaardingen”. De ansichtkaart heeft in elk geval gewerkt, aan het begin van het nieuwe seizoen kon met een meisjes 7-tal begonnen worden. Vanaf dat moment is het meisjesvoetbal in kwantitatief en kwalitatief opzicht toegenomen. Kon een achtjarig meisje tot het seizoen 1998-1999 nog in het veld tegenover een veertienjarige tegenstandster staan, vanaf die tijd kent Zwaluwen ook het meisjes-pupillen-voetbal. Hiermee is de sectie in 3 delen gesplitst;  6 t/m 11 jaar, 12 t/m 14 jaar en 15 jaar en ouder.

Zwaluwen Meisjes Junioren 1996-1997 
Ivo Meivogel (†) trainer, Mariel van Sinderen (Leidster), Linda Mostert, Jet Jansen, Annerieke Mooiman, Frederieke vd Blom, Kelly van Biljouw, Marlies den Hartogh, Emmy Bernoster, Denise Flaten, Harry Claus (trainer).

Patty Leijendekkers,  Esther de Bruijn, Angela Moerman, Claudia Mooij, Jessica Mooij, Dorina Mostert, Eva van Geenen, Anneke Roobol, Malu Verhagen.

 Zwaluwen DA1 viert feest na het winnen van hun bekerfinale.